Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

Στ' ακρογιάλι, Ν. Πετιμεζάς


"Μετ’ απόβραδο κάθισα σ’ ένα σκαμνί απέξω απ’ την καλύβα τους, στημένη κατάνακρα* στ’ ακρογιάλι. Στο κατώφλι της πορτούλας η φου- φου με τα καρβουνάκια έπιανε σιγά- σιγά με την πνοή του ήρεμου και γαλανού απόβραδου μπάτη. Όλα ήταν γαληνεμένα, απ’ τα βουναλάκια τα πευκόφυτα ως το βάθος πέρα του ορίζοντα, που γέρνοντας ο ήλιος τον φλόγιζε κι ετοίμαζε το μεγάλο πανηγύρι των χρωμάτων. Γίνομαι πρωτόγονος άνθρωπος μια στιγμή. Δεν ξέρω τίποτε. Δεν έμαθα τίποτε."

Ν. Πετιμεζάς - Λαύρας: στ' ακρογιάλι

πηγή

© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου