Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Η Οδύνη, Μαργκερίτ Ντυράς


"Εμένα σκέφτηκε πριν πεθάνει. Τι αβάσταχτος πόνος, σε πνίγει, δε σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Η οδύνη χρειάζεται ανοικτό χώρο.
Ήταν ζωντανός πριν δυο μέρες. Αφήνεται. Τούτο το πράγμα ανεβαίνει, βγαίνει από το στόμα, τη μύτη, τα μάτια.
Είναι απασχολημένη, αφήστε την ήσυχη. Βγαίνει σα νερό από παντού.
Η ειρήνη διαγράφεται ήδη στον ορίζοντα. Είναι σα τη βαθιά νύχτα που θα ’ρθει, είναι επίσης η αρχή της λήθης. Να και η απόδειξη. Το Παρίσι φωτίζεται το βράδυ.
Βγήκα, η ειρήνη μου φάνηκε επικείμενη. Ξαναγύρισα σπίτι μου αμέσως, κυνηγημένη από την ειρήνη.
Η κατάφωτη πόλη σημαίνει για μένα ένα μόνο πράγμα: θάνατο, ένα αύριο χωρίς αυτούς. Δεν υπάρχει τίποτε επίκαιρο σ’ αυτή την πόλη για μας που περιμένουμε.
Τσίριζα, αυτό το θυμάμαι. Μέσα από τα ουρλιαχτά μου έβγαινε ο πόλεμος. Με πίεζαν να πιω λίγο ρούμι, μου το ’χωναν με το ζόρι στο στόμα. Στις κραυγές.
Μέσα στο φως που συνοδεύει τον άνεμο, η ιδέα του θανάτου χάνεται."

συρραφή αποσπασμάτων από το συνολικό έργο: "Η Οδύνη" της Μαργκερίτ Ντυράς
εκδ. Εξάντας, 1985, μτφρ. Χρύσα Τσαλικίδου

© Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου