Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

κρασόλογα



[ κάποτε έγραφα:
δυο ποτηράκια ροδίτης
ήταν αρκετά
για μένα
για την ευτυχία; ]


























λευκό κρασί εκάθησεν
στης γλώσσας μου την άκρη
κι αχ! πως επικράθη αύτη!

πως τάχα του οίνου τ' αλαφρύ

σχημάτισεν πηγάδι
και θάρθει να με πάρει

τ' ονείρου τ' άτακτο παιδί
της νιότης παλληκάρι
πόση ντροπή μεγάλη!

ενέρωσεν το Μοσχοφίλερο
κι η γεύση του εχάθη
το κρασόνειρο επήγεν στράφι

λευκό κρασί εκάθησεν

στης γλώσσας μου την άκρη
κι αχ! πως επικράθη αύτη!

τα πόδια μου λυγίζουνε

και το μυαλό κοιμάται
αχ νειάτα μου! που πάτε;

στη μια γουλιά κρασί γελώ
στη δεύτερη αντέχω
απ' εκεί κι επέκεινα
το κόσμο χάλια βλέπω

παίρνω γι αυτό χαρτί
παίρνω και το μολύβι
και φιάνω καλικάντζαρο
τους πήδους του να δίνει

νάν' το μολύβ' η ζήση μου
και το χαρτί η πλάση
νάν' κι ο καλικάντζαρος
ό,τι δεν έχω φτάσει

φωνή να δώσει το χαρτί
και το μολύβι σώμα
να μείνουν οι απαντοχές
κλεισμένες μεσ' το 'δώμα'
...

λευκό κρασί εκάθησεν
στης γλώσσας μου την άκρη
κι αχ! πως επικράθη αύτη!
με όσα συναισθάνθη....






©Assimina

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου