Τρίτη, 24 Μαρτίου 2009

στη θλίψη μου

...πρέπει να σου πω
πως λόγια περίτεχνα
αν χρησιμοποιούσα
για κείνη να μιλήσω
επισφαλές κι επίπλαστο
θα το έκρινε
και με μιας θα θύμωνε
και με ύφος δωρικό
θα με κάρφωνε
Γι' αυτό κι εγώ
πολλά απ' αυτά δε θα πω
μη την κακοκαρδίσω
Γιατί, μη θαρρείς
αναίσθητη κι απόμακρη
στα δύσκολά μου στάθηκε
Αντίθετα

Τα μεσημέρια που κρύωνα
σαν άντρας τον έρωτα του
αγκάλιαζε
στο πλάι
και τα δάχτυλα περνούσε
μέσ' απ' τα μαλλιά μου
Κι όταν άλλοτε
αφηρημένη κι άθυμη
να κάθομαι μ' έπιανε
μουσικές μου χάριζε
κι ιστορίες
Και την ώρα
που οι συναναστροφές
έκαιγαν του δωμάτιου τον αέρα
έξω με έβγαζε
μ' ανάσες δροσερές να συνεφέρω
και γέλιο

Έτσι κι εγώ
τ' ανάλογα σκέφτηκα
όφειλα να της προσφέρω
Δυο μολύβια για τα μάτια
ένα κραγιόν
δύο cds αγαπημένα
μια παρέα κοριτσιών
Μ' ανόρεκτη την έβλεπα σ' αυτά
Μια μέρα μάλιστα
που μπροστά στον καθρέφτη της
τα δώρα μου πρόβαρε
να μονολογεί την άκουσα:

πόση αναζήτηση και τι μοναξιά
μέσα κρυμένο σε τούτο το γαλάζιο της
είπε
και πέρασε στα βλέφαρά της το μπλε της θάλασσας,
που της είχα χαρίσει

κι αν είναι τ' ουρανού;
πόσο ψέμα και δεν το μολογά ο φαύλος!!
σκέφτηκε
και πέρασε στα χείλη της το μωβ της πασχαλιάς
που αγόρασα για κείνην

Μιαν άλλη
τη κρυφοκοίταζα
απ' τη δική μου γωνιά
στο δωμάτιο
καθισμένη παιδικό οκλαδόν
στη βαθειά μαύρη πολυθρόνα
παίζοντας με τον γκρενά φιόγκο
της πυτζάμας της
καθώς τις μουσικές μου βάλθηκε ν' ακούσει
Κόλλαγε
όλο κόλλαγε
τρία τέσσερα τραγούδια
και πάλι απ' την αρχή τα ίδια
"..όλα μου λείπουνε.."
διέκρινα τους στίχους
κρεμασμένο ψίθυρο στα χείλη της

Κι όλο το βλέμμα της να έλκει
ερωτήσεις ανησυχίας
κι ούτε μιαν αγκαλιά!
Γιατί, ξέρεις..
πόση απόσταση και ποιο κενό
ορίζεται απο αυτήν την κατάσταση
Δύσκολο να τ' αντέξεις
εκτός κι αν είσαι ταγμένος σ' αυτά
πράγμα σπάνιο
μ' αιτία όχι την ανυπαρξία της ιδιότητας τόσο
μα την ισχύ ως γενικής
της κατάστασης που απαιτεί προσοχή

Έτσι κουράστηκα κι εγώ
Αποφάσισα να ξεκόψω
Η σχέση μας διαμορφώθηκε σε εξαρτηση
Και μη θαρρείς πως δεν τόχα ήδη κάμει!
Δυο φορές το προσπάθησα
Μια με στοχασμό κι ύφος
που έθετε το ερώτημα
και την άλλη
με φρύδια σμιχτά
και τη φωνή μου ίσια και δυνατή
όπως αρμόζει για να σε πάρει κανείς στα σοβαρά

Άπρεπο κι άστοχο είπα, είναι
τους άλλους ν' απασχολείς και να βαραίνεις
με της κακοθυμίας σου τις ορέξεις
Γι απάντηση,
έριξε ώμους και κεφάλι πίσω
σε γέλιο ηχηρό
και χύθηκε μπροστά
τραβώντας με δυνατά από το χέρι
Έλα! φώναξε
Η ευκαιρία σου να σε προσέξουν!
Στάσου! θύμωσα
Ποια νομίζεις πως είσαι
που πάνω μου κολλάς
να κάνεις τους άλλους να μας προσέξουν;
Κι ύστερα, έξυπνή μου
θαρρείς πως
κι αν αυτό ακόμη γίνει
εύκολο δα πως είναι
ο ξένος κι ο δικός
-εκτός κι αν είναι έρωτας στα πρώτα του
ή παιδί σου-
τις τσιριμώνιες της βαρυθυμίας σου
ν' αφουγκραστεί
κι όρθιος αν μείνει
τη προσοχή του να σου χαρίσει;
Εύκολα τα όμορφα μοιράζονται
τα άλλα, όχι...
Προχώρα, απάντησε
και μ' έσυρε σα παιδάκι στην έκπληξη
Η αναιδής!

Τι κι αν σε βλέμματα παιδικά
την εξέθετα κατ' εξακολούθηση
απο τη γλύκα των παιδιών να πάρει
και τη γνησιότητα
λίγο να καλμάρει;
Πίσω από τα μάτια μου
την έβλεπαν να τα κοιτά
κι εκείνα
απ' την αλαζονεία φοβισμένα
ανταπέδιδαν στα ίσια
τεμπελιά κι ανορεξία
ανυπακοή και χλευασμό
Αυτόν τον χλευασμό
που απαντά στην ειρωνεία
και την επίπλαστη προσοχή
Αδιάφορη ισσοροπία
νεκρού οργανισμού
σε ζον σύνολο


Κάποια μέρα ωστόσο
που
πολλά τα ευχαριστώ
που χρώσταγα
κατάλαβα πως είναι
και μ' έτρωγε να τα προλάβω
έκρινα πως ώρα είναι να ξεκόψω
κι άτεγκτα ανακοίνωσα
την υποχρέωσή μου πως είχα σκοπό
να εκπληρώσω
και χρόνο και χώρο χρειαζόμουν γι αυτά
Και κείνη
που απ' τους ώμους αγκαλιάσει μ' είχε
ζήλεψε κι έκλεψε τα ευχαριστώ μου
στη τσέπη της βαθειά τ' απείθωσε
κι είπε η εγωίστρια
πως δήθεν ευγνωμοσύνη
και σε 'κείνη νε χρωστώ
που μέρες τώρα με κανάκευε
και πίσω δε θα τα 'δινε
αν υπόσχεση δεν έδινα
πως δε θα την ξεχνούσα


έτσι κι έκανα
για την θλίψη μου ._



από τη συλλογή: νοτιοανατολικό βλέμμα, εκδ. Ενδυμίων, 2014


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου