Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2008

του Χάροντα

γελαω και σου μιλω
κοιταω και σαστιζω
ελα σε μενα Χαροντα
να σ' αγγελοσκορπισω


να σ' αγκαλιασω, να σου πω
τραγουδι να σ' αρχισω
στην ακρη του μαυρου σου λαιμου
ενα φιλι ν' αφησω


να ριγησεις, να ποθεις
την ηδονη να νοιωσεις
κι ως Παρης να με δεχτεις
-πολλα θα μετανοιωσεις-


στα χερια μου σαν ανθρωπο
θα σε δεχτω, σε θελω
θα ψιθυριζω, θα γελω
προσποιητο το γελιο


κι οπως θα σκυψεις να ζητας
στο βαθος μου αναμεσα
διπλά τη πληρωμη σου
αιφνιδια κι ηδονικά
θα σφυξω το κορμι σου


απο ενταση να σπαρταρας
θαρρωντας ειναι ποθος
κι οπως θα ερχεται
του οργασμου ο ορθρος
θα δωσω μια θα σε πετω
στου Αδη τ' αγιο βοθρος


μυριοχρονος να ζεις εκει
αλλους να μη πεθανεις
φθονος να λειψει απ' τη ζωη
κι εσυ ολο καλα να κανεις


σαν ανθρωπος να ζεις
να νοιωθεις την τρομαρα
καθε που θανατος θα φτερουγα
ολομεσις στη σαλα ._



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου