Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2008

πένα βουτηγμένη στο φασκόμηλο

(στον Ομαλο, το μελι ειναι φιαγμενο απο φασκομηλο
περιμενοντας λοιπον τους αλλους )





















Αχ πατριδα μου
των αυθαιρετων
του ταγγισμενου λαδιου
και των αδιαιρετων
θωρω πυργους στ' ακρωτηρια
οινους ξεχειλους μεσ' τα ποτηρια

Πινακα θα κανω την ξινιλα
της ταβερνας την ασχημη μαυριλα
τον αερα του αιρκοντισιον
του επιχειρηματια το definition
την ταπεινωση του γλαρου
τον καπνο του εργοστασιακου φουγαρου


Κι επειτα θα πιω ενα κοκινελι
και πλεκοντας δαντελα κοπανελλι
θα κλεισω τα ματια στην ασχημια
στον πινακα να βαλω δυο ασημια

το πεταγμα του γλαρου
το μακρινο φως ενος φαρου
τη μυρωδια μιας γαζιας
την Πανσεληνο της Ουτοπιας

Να πιω και μια μαυροδαφνη
τ' οραμα μη παει ζαφτι
στην ακρη του πινακα κενταω πεταλουδα
του κοριτσιου μου τη ξεπλεκη πλεξουδα

για ματια δυο πανσεληνες θηλες
στο στομα χαμογελο δύο οργιες
ασπρο ξωκκλησι του βουνου
τον ψιθυρο στα φυλλα τ' αμπελιου





















Κι οπως στο τελειωμα θε' να κιοτεψω
σκυψε κοντα μου να σε φιλεψω
την συνωμοσια ενος ερωτα παλιου
δυο χαδια απ' τα χερια ενος παιδιου
τη λαγνεια στα διασελα του Παρνασσου
τη περηφανεια στις γυμνες κορφες του Ομαλου


Αχ πατριδα μου
των ανιοντων πουλιων
και της ξεφτιλας των πολλων
της αισθητικης των ηλιακων
της ηθικης των ρουσφετιων
και των καμενων δασων

κι αν στο τελειωμα κιοτεψεις
την ομορφια δεν την αντεξεις
ελα διπλα μου να σε φιλεψω
τη γλυκα στο τραγουδι τ' αηδονιου
στα μυστικα περασματα του φαραγγιου
τα κρυφα γυρισματα του κοσμου αυτου








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου