Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2005

κι αναμετριέσαι


κατι συμβαινει μια στιγμη και κλεινεσαι
οχι ερμητικα
οχι
επιλεγεις ενα καβουκι
ετσι που... διεξοδο ναχεις
απο τι;
τον εαυτο σου θαρρω!
και κει, κλεισμενος περιμενεις
τι;
τους φιλους...
λες: τωρα θα δω ποιοι ειναι οι φιλοι μου!
κι αναμετριεσαι
με τι;
με τον εαυτο σου θαρρω!
εκεινον "μετρας" στην πραγματικοτητα...
κι επειδη σκαρτος σου φανερωνεται, θυμωνεις...
κι αναμετριεσαι πιο εντονα!
να φτανει ο εγκεφαλος στα ορια του κρανιου...
τα σταθερα μερη ν' ακουμπα και να φθειρεται...νομιζεις!
και κλεινεσαι πιο πολυ...
ωσπου κατι παλι γινεταικαι...
το ανοιγμα απ' το καβουκι σου φτανει για να επανελθεις
σωος κι αξιοπρεπης
εσυ!
με την παρεα σου...
τον εαυτο σου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου