Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2004

η τσιγγάνα




Δεν γεννήθηκα μα, φιαχτηκα τσιγγανα!
παει να πει: δυσπιστω και συναμα ζητιανευω...
Δυσπιστω, απεναντι σ' αισθηματα..., προθεσεις...
Ζητιανευω, αγαπη, φιλία, διαθεσεις...
Τσαλιμακια κανω..., προκαλω!
Χερι απλωνω..., το κρατω,
μοιρα να διαβασω προσπαθω!
Βαθεια μες τα ματια κοιτω...
κι απομακρο σε κρατω...
Μα, σαν τη ψυχη μου την κερδισεις,
αφου το μυαλο ικανοποιησεις...
Φιλη στη ζωη σου θε ναμαι εγω...
ως το τελος!
οποιο, κι αν ειναι αυτο!
μονο, μη μ' απογοητευσεις παρακαλω....




σε καποιους χωρους διαδικτυακους
ισως και ολους
απαραιτητες ειναι οι συστασεις
ενα ειδος τετοιο
μεσα σε αυτο το πλαισιο, εφιαξα το "πορτραιτο" μου
κινουμενη σε δυο κοσμους παραλληλα
αυτον, μεριδας των μαθητων μου
και τον δικο μου
που λιγο απεχει στα γνωρισματα χαρακτηρα απο 'κεινον
αλλωστε, τις αποκριες, τσιγγανακι ντυνομουν
...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου