Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 1972

Δεν ξέρω τίποτε. Δεν έμαθα τίποτε.

στις ταξεις του Γυμνασιου,
μαθαμε να κανουμε αναλυση κειμενων
το παιδευαμε το πραγμα..
ενα κειμενο που ειχε σαν αφορμη του το:
"στ' ακρογιαλι" του Πετιμεζα-Λαυρα











"Δεν ξερω τιποτα. Δεν εμαθα τιποτε."




Ένα βουνο και περα θαλασσα.
Ένα νυχτολουλουδο και πανω στον ουρανο χιλιαδες αστρα.
Το τραγουδι ενος τζιτζικα και περα μακρυα οι κραυγες των γλαρων.
Ένας ανθρωπος εγω και απο πανω του ο Θεος.

Αγγιζω την εληα και νοιωθω χαρα.
Αφουγκραζομαι τον νυχτερινο ψιθυρο του αερα και νοιωθω ευτυχια.
Μιλαω με τον κισσο και νοιωθω ευχαριστα.
Μιμουμαι τον τζιτζικα και γελω.
Απλωνω το βλεμμα μου στην θαλασσα, κολυμπω στα νερα της και νοιωθω σπουδαια.
Ακουμπω το βλεμμα μου στο ηλιοβασιλεμα και νοιωθω ειρηνικα.
Χαμογελω στα αστρα και νοιωθω μεγαλη.

Ψαχνω στον ουρανο να βρω και να χαιρετισω τον Θεο και νοιωθω παραξενα, πολυ παραξενα μικρη...





**********************
(στον Ανθρωπο...
αφιερωμενο στον θαυμασμο, με την εννοια της αποριας
που παντα θα παιδευει τον ανθρωπο
και θα τον οδηγει στην προοδο
αναμεσα σε νικες και πισωγυρισματα
υπερ του κι εις βαρος του...)


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου