η οικειότητα της μελαγχολίας .

Δοκιμή στο τάστο
Μια νότα εξαιρέθη
κι ο Χειμώνας λιποτακτεί από φυλακές του Νότου
μένοντας μετέωρος
στην εχθρότητα των καιρών

Απροετοίμαστη αποκαλύφθηκα στην αγορά
Παγωμένος ένας ήλιος
αποπειράθηκε να μ’ απειλήσει
κολλώντας το πιστόλι του στον κρόταφο
Δυο παρέες κοριτσιών
επέμειναν στη παραμονή των Χριστουγέννων
Δεν υπάρχουν άγγελοι προειδοποίησα
κι η αναγκαιότητα
καρφωμένη στο βλέμμα
ακινητοποίησε τον κυνισμό μου


Στη μουσκεμένη πρασιά
καθισμένες σταυροπόδι κατάχαμα και στρογγυλά
οι μνήμες
σαν πάχνη λαμπυρίζουσα στα παιδικά μου
μ’ ανάγκασαν να χοροπηδώ πίσω τους
παίζοντας το μαντήλι
Της ευκαιρίας δοθείσης, ανταποκρίθηκα
Κυρίως για να ζεσταθώ

Αχ η οικειότητα αυτή της μελαγχολίας
ξέφτισε το μαντήλι στις εικασίες
κι η μικρή Ελένη
αμήχανη γερνάει
σε αναμονή της σκηνής του αποχαιρετισμού

Αλαφιασμένος ο Άγιος
περιδινείται στην υπερώια σχισμή
της αγιοσύνης του
που η δυστυχία αρπάζει την ευκαιρία
κι αμφισβητεί

Για μια ακόμη φορά
αναρωτιέμαι σε ποιον ανήκει
η ντελικάτη γόπα τσιγάρου
σβησμένη άτσαλα στο πεζοδρόμιο
Κάποιος εραστής ή πρεζόνι
σε δόση ευκαιρίας

Αλλόκοτα υποκύπτει η μέρα
στις απαιτήσεις του απογεύματος

Ψάθυρμα ._

©Assimina