"είμαι ωραίΗ μαμά;"

μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα μικρό κοριτσάκι που πόζαρε μπροστά στη μάνα της και ρωτούσε: είμαι ωραίΗ μαμά; έτσι ακριβώς! κι η μαμά τη χουχούλιαζε με την αγάπη της να μεγαλώσει καλά και με πίστη στον εαυτό της, την ενθάρρυνε με τη σοφία που της είχε χαρίσει η ζωή κι όχι οι ψυχολόγοι κι είναι ο τρόπος που μεγάλωσε το κοριτσάκι κι έφτασε η ώρα της να μετρηθεί με τη ζωή και 'κει ήταν αλλιώς και ακόμη παλεύει μαζί της, κι άμα τής ήταν να ταιριάξει κανένα τραγούδι με το είναι της προτιμούσε τούτα 'δω: δεν είμαι ποιητής, Δημοσθένους λέξεις, imagine, Daniel my brother, the loner, Ζέφυρος, Επιφάνεια, ο Πεχλιβάνης κι ήταν μια φορά που ακούγοντας τους στίχους: "όσες κι αν χτίζουν φυλακές/και ο κλοιός στενεύει/ ο νους μας θάν' αληταριό/ κι όλο θα δραπετεύει", ούτε που φαντάστηκε να ζωγραφίσει τον εαυτό του πάνω τους και συνέχισε να μεγαλώνει σβήνοντας απο τον τοίχο της ζωής της φίλους παλιούς που δεν την χωρούσαν κι ούτε που έκανε κόπο για καινούργιους σαν απο πείσμα στο φόβο που θα την αναστάτωνε μα έτσι δεν ήταν κι ανοιξε τη πόρτα της σε νέους που την χτύπησαν κι εκείνοι έμειναν ή το κοριτσάκι τους κράτησε, για να λέμε την αλήθεια κι απο τις δυο πλευρές της κι ένας της χάρισε ανήμερα στα γενέθλια των 53 χρόνων της εικόνες απο τραίνα και σταθμούς που αγαπά, δεμένα στο τραγούδι που φοβήθηκε εντός του να κατοικήσει γιατί, λέει, δεν τού ταιριαζε, κι είν' αυτό που ακολουθεί για να ευχαριστήσει όλους πού με κάποιο τρόπο στολίσαν τη ζωή της μέσα απ' τις οθόνες...





του φίλου μου απο το Panoramio, Νικήτα... εδώ:http://www.youtube.com/user/nikitasyou



©Assimina