άντρας Β .

Δεν έχω πολύ καιρό μπροστά μου και πρέπει να γράψω γι αυτόν κάτι.

Οι ώμοι τού μπουφάν του ξεχώριζαν από τους δικούς του ώμους
Γερτός ο αριστερός, όπως γερτό και το κεφάλι του, θαρρείς και ακολουθούσε τη γραμμή των ώμων για να δώσει αρμονία στον πίνακα. Στη πραγματικότητα μου έστελνε μια φράση γραμμένη με το σώμα: ντρέπομαι
Τα δυο του μάτια, θάλασσες τ’ Αιγαίου ένα αρυτίδωτο μεσημέρι Άνοιξης κι ένας Απρίλης γύρω από το πρόσωπό του.
Το καθαρό μπλου τζιν του κι ένα άσπρο φανελάκι όπως φαινόταν κάτω από το μπουφάν.
Βηματισμός αμηχανίας πράγμα που επιβεβαιωνόταν κι από τη θέση των χεριών. Στις τσέπες.

Συναντηθήκαμε κάτω από την ελιά.
Άφησα το βάρος από τις σακκούλες να με «παρασύρει» κι έσκυψα το κεφάλι προς τα κάτω.
Τον προσπέρασα κάνοντας πως δεν τον πρόσεξα.
Έκανα αυτό που έπρεπε, νομίζω .

Αργότερα πολύ, έμαθα πως συνήθιζε να την συνοδεύει με το ασανσέρ ως τον όροφο. Στον θάλαμό του, δίνανε τα τελευταία, τής συνάντησης, φιλιά. Σαν για υπόσχεση στη συνέχεια.
Αργότερα κι απ’ αυτό, έμαθα πως εκείνος έχασε τη δουλειά του. Έπαψε και να βγαίνει. Σταμάτησαν και να βλέπονται. Βλέπεις, έτσι τόχε μέσα του. Η ανεξαρτησία κι η ελευθερία του, υποθήκες για τη δουλειά. Και σαν την έχασε τη τελευταία, οι δυο πρώτες ξεπλήρωναν τις οφειλές του …
21 χρονών παλληκάρι με τη θάλασσα στα μάτια και τ’ όνειρο στη ψυχή του.

Αλλοδαπός κι ερωτεύτηκε.

Εν τω μεταξύ, κάποιος κούρεψε την ελιά.

©Assimina