η αυταπάτη της επίγνωσης .

θάλλω
θαλερός
θαλπωρή


θλίψη


για δες
γλυκόλαλα και βάλε
που αποδίδει
την υγρασίαν όλη
του λάμδα
στον ουρανίσκο
ο μυς της γλώσσας
προφέροντας
τα δυο σύμφωνα
ελεύθερα
από παρεμβολή φωνηέντων


θλίψη


σαν παιδί
που φυλακίζει
γρήγορα
από φόβο μην την χάσει
ευχαριστημένο
που την κέρδισε
την γεύση
από παγωτό χωνάκι




θέλγω
θελκτικός
θέλγητρο


θήλυ


θήλυ όπως η θλίψη
θελκτικό όπως η μελαγχολία


θελκτικόν θήλυ η μελαγχολία οδεύουσα εις θλίψιν


θλίβω
θλίβομαι
συνθλίβομαι
όπου το συν-προσδιορίζει την συντροφικότητα
στην κατάσταση
το στερητικό στη μοναξιά
συνύπαρξη
συμπάσχω
κι ας είναι το πάθος
εκ του παθαίνω ορμούμενο
τόσο συντριπτικά ατομικό
τόσο εγωϊστικά μοναχικό






*******



θα μπορούσε να στέκει γυμνή
με την έννοια του φανερή
δηλώνουσα εκ των προτέρων
και σύγχρονα με την εξέλιξη
των πραγμάτων
την διάθεση της
όχι μόνο να υπάρχει
αλλά και να υπερισχύει όλων


προς ώρας ωστόσο
καθήμενη εν μέσω
φτηνού τινός
και ψεύτικου
δέντρου χριστουγέννων
τα κλαδιά και τα στολίδια
ξεγελούσε ως άφαντη

καθ' ην ώραν
η ιδία
απολάμβανε την αοριστίαν
χαμόγελα
ντυσίματα
ευχές
και κατ' έθιμον συναναστροφές
έθεταν το αναπόφευκτο
σε αναμονή

το τελευταίο
ζητούσε απλά την ευκαιρία
για να προβληθεί
στην οθόνη των ημερών
με την στόφα
του πρωταγωνιστή
στην περίπτωση που
η καθημερινότητα
καλύπτει την ουσία των αναγκών
με τις κατ’ ευφημισμό
προτεραιότητες επιλογών



πικρόχολη
γριά και κακεντρεχής
επιθετική
σαν αγρίμι ύπουλο
που από ώρα
κελάρει θύμα
και στιγμή κατάλληλη
η απουσία της όμορφης πραγμάτωσης των προσδοκιών
εγκαταλείπει την κρυψώνα
και σίγουρη
αποκαλύπτεται
αποικοδομώντας τάχυστα
την εντύπωση των στιγμών που πέρασαν
κι ονομάστηκαν κέφι

σαν σε σκηνή θεάτρου
με το τρίτο κουδούνι
εκείνη
αποσύρει
στολίδια
υπεκφυγές
πέπλα
υποθέσεις
και προσπάθειες άκαιρες
που την κρατούσαν κρυφή
κι εμφανιζόμενη στο προσκήνιο
κρατά τον πρώτο
όπως άλλωστε συνηθίζεται για ορισμένους
ρόλο
η μελαγχολία


ασφυκτιά η αίθουσα στην παρουσία της
ακυρωμένες διαθέσεις
διαβρώνουν το υπογάστριο της ημέρας
όπως τα οργανικά υγρά
το πάτωμα δημόσιας τουαλέτας

όμορφη κι ενοχική
αυτή
σαν ηρωίδα σαιξπηρική
στην άκρη της σκηνής
μεταμορφώνεται εις
λάμπουσαν επί των δακρύων
θλίψη
την ίδια της στιγμής ώρα
που οι θεατές
απεμπολούν την ευκαιρία
μιας σωτήριας παρέμβασης

μόνη και μοναχική
ένα θήλυ θελκτικό
ικανοποιούμενο στον οικτιρμό

θελκτικό θήλυ η μελαγχολία οδεύουσα εις θλίψιν

θέλγω
θελκτικός
θέλγητρο

θήλυ


θήλυ όπως η θλίψη
θελκτικό όπως η μελαγχολία

θαλερή η θαλπωρή
θαλπερή η θαλερότητα

κι η θλίψη;
θηλυκό που αποδίδει
γλυκόλαλα και βάλε
την υγρασίαν όλη
του λάμδα
στον ουρανίσκο
προφέροντας
τα δυο σύμφωνα
ελεύθερα
από παρεμβολή φωνηέντων



θλίβω
θλίβομαι
συνθλίβομαι
όπου το συν-
προσδιορίζει την συντροφικότητα στην κατάσταση
το στερητικό στη μοναξιά
συνύπαρξη
συμπάσχω
κι ας είναι το πάθος
εκ του παθαίνω ορμούμενο
τόσο συντριπτικά ατομικό
τόσο εγωϊστικά μοναχικό







κι έπειτα... τι μένει;

η αυταπάτη της επίγνωσης

©Assimina

χριστουγεννιάτικη....

..διάθεση .





βαραίνει τα βήματά της με τον καιρό
δεν ξέρει αν αυτό είναι η πραγματικότητα ή, επειδή κάποτε άκουσε πως έτσι γίνεται, κοιτά να ανταποκριθεί στην εικόνα


στα σίγουρα πάντως, αναπολεί το παρελθόν απεμπολώντας την κατάσταση του παρόντος που την θέλει, πρώτη αυτή, να σηκώσει τον χορό των συνηθειών
ευεξία να γεμίσει τα ποτήρια
τρυφερότητα τα πιάτα
και στη θέση που τοποθετούν τα μαχαιροπίρουνα, δεξιά κι αριστερά, επίτιμο καλεσμένο να καλέσει την σύγκλιση καλά γυαλισμένη στα άκρα και τα κοίλα της ώστε να μπορέσει να καθρεφτιστεί η ελπίδα κρεμασμένη στα χαμόγελα



η αγάπη;
η αγάπη είναι σπορά και θέρος καθημερινό
δεν διαπραγματεύεται σε μηνύματα κι εορταστικές εκδηλώσεις
εκεί, θερίζεις τ' αποτέλεσμα
...







{ μια φορά η έμπνευση και την επόμενη ανταγωνίζεται τον εαυτό της }

ΚαλΑ ΧριστΟύγεΝνα

σε όλους....

Κ αλήν ημέρα

Α ρχοντα!

Λ άμπον

Ά στρο

Χ αράς

Ρ οβολά

Ι χνηλατώντας

Σ ημεία

Τ οκοφόρου

Ο λβιότητας_

Υ πέγγυον

Γ αλήνης

Ε νορά

Ν εοφανή

Ν εότοκον

Α γάπη ._

©Assimina

20 .

τι χρώμα έχει το είκοσι;

είχαμε στήσει ένα “παιχνίδι” με την August
εκείνη το ξεκίνησε εγώ απλώς το χρωμάτισα απαντώντας στα ερωτήματά της
"τι χρώμα έχει η θλίψη;"
ανακαλώντας την στην μνήμη μου, σήμερα, στήνω μόνη το παιχνίδι

τι χρώμα έχει το είκοσι;

το κόκκινο των Χριστουγέννων
εκείνο το βαθύ κόκκινο σαν αίμα πλούσιο σε ουσία για ζωή
το κόκκινο σαν τις μύτες των παιδιών που παίζουν με το χιόνι μια κρύα μέρα του χειμώνα που οι γονείς δικαιολογούν την αταξία
το κόκκινο στα χείλη των εραστών της πρώτης τους συνάντησης

μα πιο πολύ, το είκοσι έχει το χρώμα από τα μάτια της μάνας που οδηγεί το παιδί της στους δρόμους της ζωής με γνώμονα την αλληλεγγύη και το θάρρος
: κι όμως! εκβιάζουν...! ο δικός μου είχε έρθει μια μέρα στην Α τάξη, φοβισμένος κι ανήσυχος γιατί κάποιος του είχε πει πως αν δεν του έδειχνε στο διαγώνισμα θα φώναζε άλλους απέξω και θα του κάνανε κακό και το ίδιο και στην οικογένειά μας
ήταν πολύ ανήσυχος δεν ήξερα πως να τον συνεφέρω
κάποια στιγμή, δεν ξέρω πως γύρισε κι εμένα το μυαλό μου, του είπα.. κοίταξε! αυτό το παιδί κάτι θέλει και δεν έχει τον σωστό τρόπο να στο ζητήσει... κάποια βοήθεια θέλει... κι απλώς δεν έχει τρόπο να το πει
…
έχετε δει τα μάτια ενός ανήσυχου αγοριού της Α γυμνασίου, τι χρώμα παίρνουν από την αποφασιστικότητα και την γονική παρότρυνση;
το χρώμα της σιγουριάς, της ασφάλειας, της συνεισφοράς, της φιλίας

στο είκοσι θα τοποθετούσα και το ραδιόφωνο
το ραδιόφωνο των παιδικών μου χρόνων, των νωρίς ύπνο το βράδυ, των πρωινών της Κυριακής
το ραδιόφωνο που ξανασυνάντησα, τυχαία, αφότου «έχασα» επαφή στον αέρα με τους ιδιωτικούς σταθμούς
το Β΄ πρόγραμμα τα απογεύματα της Κυριακής
Κογκαλίδης, Παπαστεφάνου, Πετρίδης, Κωστάλας
για σύνδεση με το νέο, θα προσέθετα την φωνή της Διονυσίας Μπάκα της πρωινής καθημερινότητάς μου, αλλά και τον Οδυσσέα Ιωάννου της απογευματινής οδύσσειας των σκέψεων μου και την βαθύτητα και διαύγεια της φωνής του Ξενοφώντα Ραράκου

όλα στο φόντο του 20
το βαθύ κόκκινο των Χριστουγέννων
σαν αίμα πλούσιο απο την ουσία της ζωής

©Assimina

19 .

είναι κοντά στην τελειότητα μα δεν την φτάνει
γι αυτό μου αρέσει
επειδή είναι δεύτερο και δουλεύει αποδοτικά χωρίς το άγχος της επιβεβαίωσης της αξίας του τέλειου
απολαμβάνει την ικανοποίηση του πολύ καλού με την άνεση του δεύτερου ρόλου τον οποίο υποστηρίζοντας, στηρίζει τον πρώτο (ρόλο εννοείται)
δίχως να βρίσκεται στα φώτα της δημοσιότητας, εργάζεται μεθοδικά, θέτοντας στόχους κι ικανοποιώντας τους
κερδίζει στα σημεία ακριβώς που χάνει ο πρώτος
ηρεμία, μεθοδικότητα, άνεση, κοινωνικότητα, αμεσότητα γνήσια, προσήνεια, χρόνος

θα μου πεις και το 9 είναι ένα τέτοιο νούμερο
σύμφωνει
μα εγώ σε συνάντησα στις 10 τρέχοντος κι αυτό είχε περάσει
έτσι βρέθηκα σήμερα να σου μιλώ για το δεκαεννιά
έχω μανία με τα νούμερα, ναι
όχι όλα
μονάχα εκείνα που για κάποιο λόγο συνδέθηκαν με γεγονότα της ζωής μου αφότου τα είχα προσέξει
θα μπορούσα λοιπόν να σου μιλώ για το 19 και μια απώλεια
δεν είναι όμως των ημερών και της διάθεσης
κι ούτε που θα μπορούσα εύκολα και μονοσήμαντα να σου ορίσω την διάθεση των ημερών
να, τώρα ας πούμε, αυτή, η διάθεση, κάθεται κουρασμένη με τις πλάτες της ξεκομένες θαρρείς απο το υπόλοιπο σώμα, κι ανασκαλεύει τίς σκέψεις τις για να εκφραστεί

το 19
το 19 θα μπορούσε να εκφράζει γι αυτήν, την τάση της μονάδας [1] προς το τέλειο [9]
ή την απορία της, με την έννοια του θαυμασμού, προς αυτό
νομίζεις πως είναι ο προορισμός του ατόμου αυτός;
το άνω όριο του;
κι αν ναι, φυσικό ή επίκτητο;

στο 19 θα τοποθετούσα το σημείωμα εκείνου του μαθητή
κρίνεται απο ένα σύστημα που δεν τον αγάπησε

"εύχομε να προοδεύσουμε όλοι και να πετήχουμε ολη τον στόχο μας να πετιχουμε ολοι της δουλειες που θέλουμε και οτι αλο θέλουμε να το έχουμε ολοι οση θέλουν κατι να το εχουν και να είναι παντα καλάαυτό ευχομαι σε ολους"

©Assimina

15 .

στο 15 είναι ο Λευτέρης
όχι οποιοσδήποτε Λευτέρης αλλά αυτός της Σοφίας που μένει από κάτω μας
- μια μέρα θα σας περάσω κυρία Α., είπε ο Λευτέρης μπόμπιρας του Δημοτικού τότε σε μια συνάντησή μας στο ασανσέρ της πολυκατοικίας
ήμουν μικρός στόχος για τον Λευτέρη
πολύ μικρός
εκείνος, μπόμπιρας ακόμη, δεν ήξερε για τους γονιδιακούς συνδυασμούς και τα αποτελέσματά τους
εγώ πάλι, κάτι είχα ακούσει
- φυσικά και θα με περάσεις, απάντησα με σιγουριά και χαμόγελο στον Λευτέρη που σήμερα γεμίζει καθ' ύψος το ασανσέρ
για τα παδιά δεν είναι τίποτε δεδομένο

το 15 είναι και η Άννα που σήμερα δεν μπορούσε να σταματήσει να κλαίει για τους βαθμούς της

στο 15 βάζω και τον Άκη που ατενίζει έκθαμβος τον κόσμο
εδώ ανήκει κι η Ζωή που κάποτε δανείστηκα την φωνούλα της να συνοδεύσω το δευτερο pps της καριέρας μου ως χρήστριας υπολογιστών κι ηταν χριστουγεννιάτικο κι είμαι λυπημένη που δεν έχω τρόπο να ανεβάσω στο διαδίκτυο το pps και το τραγούδι μαζί γιατί ήταν wav
θα κρεμάσω όμως τις πρώτες χριστουγεννιάτικες ζωγραφιές της κόρης μου, της δικής μου Ειρήνης που την έστελνα στον παιδικό με δυο περιποιημένα κοτσιδάκια και γύριζε με τα μαλλιά της ξέπλεκα

* έχω την εντύπωση πως οι μανάδες, φιάχνουμε κοτσίδια στα μικρά μας κορίτσια σε μια προσπάθεια να πιάσει κατι το ..αφτί τους απο όσα τα συμβουλεύουμε
στα αγόρια πάλι, δεν χρειάζεται εκείνα ακούνε από ..χέρι γι αυτό ίσως, στην εφηβεία τους μας ..εκδικούνται αφήνοντας τα μαλλιά τους να μακρύνουν

©Assimina

ο πλάτανος .

( η συνάντηση )

ομολογώ πως
παρά το μέγεθος και την επιβλητικότητά του
αδύνατο εστάθη
να εμποδίσει τον ήλιο
από τα πρόσωπα των συνομιλούντων

αυτοί
απέναντι ο ένας από τον άλλον
έπαιζαν νόμιζες
μετακινούντες κάθε φορά τα πρόσωπά τους
προς την σκιά

το γεγονός
έδωσεν αφορμή δι' αστεϊσμούς
απομακρύνοντας ολιγόλεπτα
την αμηχανίαν ήτις εδηλούτο
με κινήσεις άσκοπες
-ψαυσίματα παροικούντων αντικειμένων και άλλα-
των χειρών του ενός

ο άλλος
τ' ομολογώ κι αυτό
εστέκετο ψυχραιμότερος
πράγμα στο οποίο συνετέλεσε
κι η προ ημερών
δημιουργηθήσα διαφυγή
η οποία προσέθεσε κτήμα
στην υπολειπόμενη αυτοεκτίμησή του

όπως ίσως αντιλαμβάνεσθε
ο πιο σίγουρος για τον εαυτό του
συντηρούσε την συζητηση
όσο ο άλλος την κρατούσε σε όρια

φαινομενικά όλα
μα ας είναι
αυτά θα περιγράψουμε εδώ

προβληματισμοί ασυνεχείς
κι ανολοκλήρωτοι
πληροφορίες αναγνωριστικές
δίχως λεπτομέριες
μια κατάθεση προοπτικής
ευχολόγια
πειράγματα
έπεφταν στο τραπέζι
πότε άηχα
πότε με θόρυβο
καλύπτοντας
την συμπεφωνημένη χρονική διάρκεια
της συνάντησης
έως την εκ νέου εμφάνιση
της προαναφερθείσας διαφυγής

φαντασθείτε την τελευταία
σε ψηλοτάκουνα πέδιλα
με γυμνά τα δάχτυλα των ποδών της
και το κάτω της οσφύος τμήμα αυτών
ικανά κεκαλυμένο
από το λεπτό καλοκαιρινό ύφασμα
του ενδύματός της
επιτρέποντας ωστόσο
να εμφαίνονται τα καλογραμένα γόνατά της

η συνάντησις επερατώθη αποτόμως ως άρμοζε

άλλωστε...
από ώρα ο πλάτανος
παρά το μέγεθος και την επιβλητικότητά του
δεν ηδύνατο πλέον
να εμποδίζει τον ήλιο
από τα πρόσωπα των συνομιλούντων ._


Ιουν. '09
[ Ξάνθη ]

© Assimina

11 .

το ξέρω σήμερα έχουμε 13
θέλω όμως να σου μιλήσω πρώτα για το έντεκα

θα περίμενες να σου πω για συστήματα μέτρησης και το δυαδικό με τα σύμβολά του ή για την γλώσσα των υπολογιστών και πόσο μαγικό είναι με δυο σύμβολα να χτίζεται όλη αυτή η επικοινωνία
δεν θα σου κάνω τη χάρη
όμως θα μπορούσα να σου μιλήσω για τα γεγονότα της ζωής μου με τα οποία συνδέθηκε το έντεκα
και;
θα σου πω γιατί το έντεκα είναι όμορφο
το έντεκα είναι ένας όμορφος αριθμός γιατί συμβολίζει δυο μονάδες [1] [1], να στέκονται ισότιμα δίπλα η μια στην άλλη και ατενίζουν, ισότιμα πάλι, προς την ίδια πλευρά
δεν με ενδιαφέρει η οπτική τους κι η ενδεχόμενη αλληλεπικάλυψη ή, χειρότερα ακόμη, ταύτιση
με ενδιαφέρει το ισότιμο...

στο 12 είναι ο Σπύρος
πάντα στο δώδεκα είναι ο Σπύρος
ένας μαθητής με μια μορφή δυσλεξίας που έλυνε σύστημα εξισώσεων (περιελάμβαναν και δευτέρου βαθμού) Φυσικής πριν ολοκληρώσω την επίλυση στον πίνακα από μνήμης
στο 12 είναι πάντα ο Σπύρος που στα δύσκολα είπε το πραγματικό "θα περάσει" κι ήταν έτσι που το αποδέχτηκα
θάναι κοντά 39 τώρα

στο 13
στο 13 είναι η πρόληψη όχι για να προλαβαίνει το κακό αλλά για να δεσμεύει σ' αυτό
ο φόβος του άγνωστου
στο δεκατρία είναι και τα λόγια που μου έδωσε εισητήριο ο άνθρωπος που στάθηκε Δάσκαλός μου στον κόσμο των υπολογιστών
"θάσαι τυχερή αν μείνουν 5-6 άνθρωποι με τους οποίους θα συνεχίσεις να μιλάς"

τούτη την μέρα λοιπόν, διαλέγω μια απο τις πιο όμορφες χριστουγενίατικες συνθέσεις (δημιουργικά τα αποκαλεί), ενός απο αυτούς που εξακολουθώ να μιλαμε, ο καλός μου φίλος normas
καλό ξημέρωμα .


©Assimina

στιγμιότυπο στη Σόλωνος .

Τα μεσημέρια στη Σόλωνος
αγκομαχούν πίσω από κουρασμένες εξατμίσεις

Δημόσια στενότητα
πίσω από τα τζάμια
Αφίσες δηλωτικές
προτιμήσεων κι ισοδύναμων πεποιθήσεων
Τραπεζάκια μικρά, λιανά
πάνω τους χώρος ενός πακέτου από τσιγάρα
και δυο αγκώνων άγγιγμα

Τα μεσημέρια στη Σόλωνος
γλιστρούν και χάνονται στις σχισμές των υπονόμων

Το χέρι γωνιωδώς προτεταμένο του προσώπου
Πρόσωπο δουλεμένο απ' τον χρόνο
Δάκτυλα καταλλήλως κεκαμένα
ως υποδοχείς τσιγάρου και μιαν άφεση καλέσματος
Μάτια μισόκλειστα στις ακοές
συνταιριασμένα λες
στο μαύρο φόντο της αφίσας πίσω της
".... καταραμένοι ποιητές ..."
ίσα που πρόλαβα να διακρίνω
πάνω της γραμμένο με άσπρο
σαν από τον καπνό νόμιζες

Τα μεσημέρια στη Σόλωνος
γλιστρούν σε οδόστρωμα βρεγμένο από βαλβολίνες κι ευθύβολη αδιαφορία

Κι αυτός
"...εκατό χιλιάδες ευρώ η αξία του οικοπέδου..."
ακούστηκε να λέει
σκυμμένος ελαφρά κοντά της
-γι άλλα θα περίμενες-

Εκεί
στα μικρά καφέ της Σόλωνος
η εφηβεία ενηλικιώθηκε
με παρατεταμένες κρίσεις πανικόβλητης αυτοκριτικής
Καταραμένοι οι ποιητές
που οξειδώνονται στις ανάγκες των καιρών


Εκεί
στα μικρά καφέ της Σόλωνος
Αρουραίοι οι σύντροφοι των αναμνήσεων
Ιδρώτων μυρωδιές
συγκολλητές των φθίσεων ._



25*11*09
(Αθήνα)





©Assimina

10 .

το δέκα είναι ένας πολύ καλός αριθμός
όχι γιατί αποτελεί την κορυφή ορισμένων βαθμολογικών κλιμάκων
ούτε κι επειδή σαν ταινία είχε την τύχη να πρωταγωνιστήσει η Μπο Ντέρεκ

το δέκα είναι ένας καλός αριθμός γιατί συνδυάζει την γυναικεία καμπύλη της ευαισθησίας [ 0 ], με την αντρική οξύνοια [ 1 ]
γι αυτό και το επέλεξα σαν ημερομηνία αρχής ενός παιχνιδιού, που για πέντε συνεχείς χειμώνες ένας καλός μου φίλος με συμπαρέσυρε σε και με αυτό, μέρες γιορτών, και που εγώ, σαν άξια αντιπρόσωπος του γυναικείου φύλου, πότε απαξίωνα και τελευταία πολύ, συμμετείχα με όση ψυχή διέθετα

γεμίζαμε τις ημέρες μέχρι τα Χριστούγεννα με ευχές ανάλογα με την διάθεση, τη δική μας και του περιβάλλοντος
όπου περιβάλλον βλέπε: κόσμος, γεγονότα
γιατί, δεν ήταν λίγες οι φορές που μέσα σε αυτά τα πέντε χρόνια τα γεγονότα δεν βοηθούσαν στη καλή διάθεση των ημερών
εφέτος λοιπόν, αποφάσισα εντελώς δημοκρατικά [διακρίνομαι άλλωστε γι αυτό] να τον προκαλέσω εγώ σε αυτό το παιχνίδι
μόνο που άλλαξα το περιεχόμενο
φωτογραφίες αντί ευχών
έτσι που, να μην χρειάζεται να διαθέσουμε την διάθεσή μας η οποία έρπει επικινδύνως, αλλά και να μην σταματήσουμε το παιχνίδι
και.. που ξέρεις; μπορεί να μας συμπαρασύρει...
και...
του πετάω το γάντι...
η πρώτη, που αποτελεί και το αβαταρ της σελίδας, μια φωτογραφία, εντάξει! η μισή απο μια φωτογραφία, της πλατείας Αριστοτέλους, Θεσσαλονίκη του 2007
[ παρ' ότι αθηναία, έχω λόγους να τοποθετώ το κτητικό -μου- μετά το όνομα της πόλης ]


©Assimina

εφιάλτης .

κι αυτή η ψυχή..
υπό διωγμό
να σώσω προσπαθούσα
τη πεθαμένη ήδη μάνα μου
από το να πεθάνει











©Assimina

lying in wait

η αγάπη
φωτίζει
τις νύχτες του μυαλού μου
όσο τα ξωτικά
χορεύουν
στις άκρες της σκέψης μου

27*6*09

© Assimina

ευτυχία .

Α! πως κλειδώνει έτσι η ευτυχία
σε κόμπους δαχτύλων
μ' αγγίγματα σκόπιμα ή περιστασιακά
σίγουρη για τον εαυτό της
όσο το νερό που κυλά απ' τα ψηλά
με δυο ρώγες σταφύλι
να φουσκώνουν τα μάγουλά της
με τα μαλλιά της ξέπλεκα στις έγνοιες
υφασμένη στις ρυτίδες μας
με στέρεη παραδοσιακή βελονιά
και την αίγλη του θεού
που δίδαξε επιλογή κι αγάπη
αποδοχή

Α! πως ακινητεί έτσι η ευτυχία
μέσα σε βλέμματα απορρέοντα ζωή
όπως σ' αγάλματα προϊστορικής εποχής
που γυμνώνουν το κορμί τους
δηλώνοντας την ιστορία και την συνάφεια
καιρών κι ανθρώπων
επιρροή

Α! πως γλυκαίνει έτσι η ευτυχία
σίγουρη για τον εαυτό της
όσο η γυναίκα που γεννά απ' αγάπη
επιλογή
...




©Assimina