η ημέρα που δεν είχε τίποτα .

Η ημέρα ξυπνούσε διαθλώμενη σε σύννεφο Ιούνη.

Πριν αυτό συμβεί, δεκοχτούρες και κοτσύφια κέντησαν νότες στο ντεκολτέ της.
Ένα απρόσμενα δροσερό αεράκι έσπρωξε τα μαλλιά της από την μια μεριά του κεφαλιού κι όπως εκείνη έγειρε προς τα εκεί, η πρώτη καλημέρα απίθωσε φιλί υπόμνηση αγάπης στο γερτό λαιμό της.
Ο πρωινός καφές ενεργοποίησε γευστικά τους αισθητήρες τής γλώσσας κι ύγρανε απολαυστικά τον ουρανίσκο της.
Οι επόμενες καλημέρες και χαμόγελα σμίλεψαν σκουλαρίκια ανοιχτής αποδοχής στ’ αφτιά της και η αναστάτωση στην αίθουσα από την αναμονή των αποτελεσμάτων έραψε παραπανίσια μεταλλικά τρουκς στο ζωνάκι της φούστα της.
Την ώρα που το χαμόγελο μελαγχολίας που στα χείλη του αγοριού έγραφε μετεξεταστέος χάριζε σε κείνη εμπιστοσύνη κι ελπίδα, μια διένεξη από ανταγωνισμό ξήλωσε την μπροστινή ραφή της αυτοκυριαρχίας της καθιστώντας την απολογητική.
Τότε κι ο Ιούνης έσφιξε δυνατά στα χέρια του το πρόσωπό της κι άφησε ηχηρό φιλί θαυμασμού κι εκτίμησης στο μάγουλό της. Αμήχανη από τ’ αναπάντεχο και την δύναμη της εκδήλωσης, έσκυψε το κεφάλι να μην σχολιαστεί η χαρά κι η έκπληξή της.
Κι όπως τα πράγματα παίζουν πινκ πονκ ανάμεσα σε δότη, παραλήπτη και περιβάλλον, την επόμενη στιγμή η έκπληξη κι η ευχαρίστηση του γονιού γέμιζε καραμέλες γεμιστές με κακάο ευχαριστιών τις τσέπες της όπως εκείνες οι καραμέλες του αστακού που την κέρναγαν οι θείοι της μικρή, όταν απέδωσε τις ξεχωριστές παρατηρήσεις της για τα παιδιά τους.

Καθώς το μεσημέρι πήρε να αγκαλιάζει την μέση της, η ζέστα ίδρωνε το αυλάκι της πλάτης και τις καμπύλες των γοφών της. Ένα άγγιγμα αντρικό στο στήθος κι ακόμη ένα στην κοιλιά αναστάτωσαν τις σφύζουσες ορμόνες της. Στο λευκό των ματιών της γράφηκε η επιθυμία και τα χείλη παραδόθηκαν μισάνοιχτα.
Απόγεμα κι άνεμος αιφνίδιος εισχώρησε στα εντός της οικίας και, κρύβοντας το πρόσωπό του πίσω απο την κουρτίνα, χάιδεψε το χαλαρό κορμί της. Την ίδια ώρα μια ηλιαχτίδα της Δύσης ξέφευγε από τον προορισμό της και ξάφνιαζε την ίριδα του ματιού της. Στο άσπρο μαντήλι που έβγαλε για να στεγνώσει τον αιφνιδιασμό, η αχτίδα που ξεστράτισε πρόλαβε να γράψει με κόκκινη μεταξωτή κλωστή το μονόγραμμά της. Ένα άλφα πλαγιαστό με το αριστερό του άκρο τυλιγμένο σαν ουρά γάτας που προκαλεί το αρσενικό και το δεξί στητό σαν άντρας αγέρωχος και σίγουρος για τον εαυτό του.
Η βαθειά γλυκιά γεύση μιας φέτας καρπούζι ικανοποίησε τα σωθικά της τακτοποιώντας μιαν πιέτα λίγο πιο πάνω από το στρίφωμα της φούστας της.

Κι εκεί, στο στρίφωμα της μέρας, καθώς αυτή χανόταν στα πρώτα φώτα των λαμπτήρων που ίσιωναν τις αποστάσεις ανάμεσα σε εκείνη και την επομένη, ένα υπόλοιπο επιθυμιών ενσωματώθηκε σε ένα κλικ. Εισερχόμενα μηδέν. Κι όσο η ματιά αισθητοποιούσε το ερέθισμα, η αποστολή συμπεράσματος συνετελέσθη ακαριαία και το παντατίφ με την πολύτιμη πέτρα Η_μέρα_δεν_είχε_και_πάλι_τίποτα, καρφιτσώθηκε στο ύψος της καρδιάς.

Νύχτωνε.

* νοιώθω την ανάγκη να αφιερώσω αυτή την ανάρτηση σε τρεις γυναίκες
όχι γιατί τις αφορά αλλά γιατί με συντρόφευσαν με τον ιδιαίτερο τρόπο που κοιτάνε τα πράγματα

στην Ελένη που σαν blogger, είχε γράψει εκείνο το δυνατό: "η κυρία Κ" και το υπέροχο: "άλλοι ανακυκλώνουν σακκούλες και χαρτί, εγώ ανακυκλώνω τους φίλους μου.." - ένας δυο από αυτούς που μπαίνουν ακόμη εδώ θα τα θυμούνται
στην καλόγνωμη και γλυκομίλητη Διονυσία Μπάκα που χρόνια τώρα, συνοδεύει το πρωινό μου ξεκίνημα στην συχνότητα του Μελωδία
στην γλυκιά Σταυρούλα Σκαλίδη με τα μοναδικής έγνοιας προς τον άνθρωπο, Στιγμιότυπα της και τις άλλες της αναρτήσεις

σε όλους που αποθέσαμε σε λάθος τόπο τις προσδοκίες μας....

υγ.
η μέρα αυτή
2 του Ιούλη
μοιάζει να ασθμαίνει ίδια
με τις 28 του προηγούμενου
ημέρα ολοκλήρωσης του πνευματικού αυτού "σκαριφήματος".
ας την εξευμενίσω
με το δώρο που προγραμματίστηκε
για την 6η του τρέχοντος μήνα.

ίλεων έλεος
δόξα την υπερβολή
...

©Assimina