έποικοι ερωτοτροπισμοί .

"αντ-έρως"

λάδι σε καμβά

έργο της Έφης Κατσώνη

το μεσημέρι κάθισε αποκαμωμένο στην άκρη του κρεβατιού

κι αυτό γούβιασε

για να δεχτεί στην αγκαλιά του

το κουρασμένο σώμα

Είχε ώρα που η νύχτα τέντωνε το κορμί της πάνω από την πόλη

αναποφάσιστη καθώς η Ζέστη δεν την άφηνε σε ησυχία

Τρύπωνε σε όλες της τίς κοιλότητες και την ίδρωνε

μ' ένα τρόπο που αντιφέγγιζε θαρρείς στο σκοτάδι

αδήλωτες επιθυμίες

με το μισόφεγγο της ενοχής

που συγκέντρωνε πάνω του τα βλέμματα περίεργων

Κι αυτή, η Νύχτα, ανέτασσε το σώμα της

πότε έτσι, πότε αλλιώς

σα γυναίκα που καλούσε σε έρωτα

Τότε ένας άνεμος διάτρητος

τόσο που καταντούσε ασαφής

με 'κείνη την ασάφεια μιας τρυφερότητας

απαγορευμένης να εκφραστεί

κι επομένως αντρικής

ταξίδεψε από άλλα μήκη και πλάτη

κι απαλός σαν την ανάσα μωρού σε ύπνο

γύρεψε να στραγγίσει τις εκροές

από το ολούθε του κορμιού της

αφού πρώτα σχημάτισε εμπρός της

δυο βήματα μοναχικά και σίγουρα

ζεϊμπέκικου

Ανακουφισμένη παραδόθηκε

Στο μεταξύ

η κούραση είχε ήδη διακτινιστεί στην ημέρα

που πριν καλά καλά ξυπνήσει

ξερνούσε ήλιο και κάψα

και μιαν άπνοια αποδυναμωμένη

Μέχρι που...

το μεσημέρι κάθισε αποκαμωμένο στην άκρη του κρεβατιού

κι αυτό γούβιασε

για να δεχτεί στην αγκαλιά του

το κουρασμένο σώμα...

τ' απόγεμα φύσηξε βοριάς
τα μυρμήγκια χάθηκαν
γυρνώντας πίσω
μέσα από τρύπες

που είχαν τα ίδια ανοίξει...

(αυπνία στις αρχές του καλοκαιριού
ο πρώτος καύσωνας

έποικοι ερωτοτροπισμοί)

©Assimina